Beşiktaş’ın başında bir süredir dikkatimi çeken biri var ve hepimiz onu konuşuyoruz. Onun dilinde şarkılar açıp biz de onu tavlamaya çalışıyoruz.
Yerinde durmuyor. Oyuncusuyla birlikte koşuyor, pozisyona onunla giriyor, itiraz ediyor, seviniyor, ellerini kollarını kullanıyor ve bazen maçı futbolcular kadar yorulmuş tamamlıyor.
Adı da futbol için biraz fazla güzel: Vincenzo Italiano.
Kadıköy’de 1-0 geriye düşüp Fenerbahçe’yi 2-1 yenen, ardından Erzurumspor’u 3-0 geçen Beşiktaş’ta yavaş yavaş Italiano’nun parmak izlerini görmeye başladık. Marsilya maçında ise kaç kez “eski günlerdeki gibi” dedim, hatırlamıyorum.
Ben de merak ettim. Kim bu adam? Beşiktaş’a ne yaptı? Kısa sürede gözle görünen bu uyumu neye borçluyuz? Acaba neden sanki Beşiktaş’ın yıllardır tanıdığı biriymiş gibi kenarda duruyor?
Haydi yaklaşalım.
