Birine “Ne iş yapıyorsun?” diye soruyoruz. Öğretmenim, mühendisim, doktorum, yöneticiyim…
Belki bundan sonra başka bir soru daha sormalıyız: “Şu sıralar ne öğreniyorsun?”
Bence öğrenen toplumun en güçlü göstergelerinden biri budur. Cevabımız yoksa diplomamız ne kadar yüksek olursa olsun, öğrenme hayatımız durmuş olabilir.
Öğrenen insan kendisini tamamlanmış kabul etmez. Bilmediğinden utanmaz. Yeniden acemi olmaktan korkmaz. Merakını mesleğinin sınırlarına hapsetmez.
Türkiye’nin ihtiyacı daha fazla kurs değil
Mesleki gelişimi etkinlik değil süreç hâline getirmeliyiz. Eğitim, uygulama, koçluk, akran öğrenmesi, araştırma ve yansıtma birlikte tasarlanmalı.
Çocuklara öğrenmenin yalnızca sınav için yapıldığını öğretmekten vazgeçmeliyiz. Çünkü sınav bittiğinde öğrenmenin de bitmesine sonra şaşırıyoruz.
Yapay zekâ, otomasyon, iklim krizi, demografik dönüşüm ve ekonomik belirsizliklerin şekillendirdiği dünyada 22 yaşında öğrendiklerimizle 60’a kadar yaşamak mümkün değil. Geleceğin toplumlarını yalnızca çocukların okul başarısı değil, yetişkinlerin yeniden öğrenebilme kapasitesi belirleyecek.
Öğrenmenin gerçek ölçüsü, öğrendiğimiz şeyin bizi ne kadar değiştirdiğidir.
Belki Türkiye’nin eğitim meselesini bundan sonra çocuklardan önce yetişkinlere bakarak tartışmalıyız.
