Bir yerlerde gülen, hayalleri olan ve yeni hedeflerini sürekli dile getiren birisi olarak görüyorum. Muhtemelen kendimi baskılıyorumdur hedeflerimi ve hayallerimi anlatarak; ancak bu baskı o yola en zor adım olan ilk adımımı atmamı sağlayacaksa, on sene sonra da bence doğru yolda ilerliyorumdur.
Bir gün akademik çalışmalarınla tanınmak ile şiirlerinle tanınmak arasında seçim yapmak zorunda kalsaydın hangisinin seni daha fazla zorlayacağını düşünüyorsun?
Şiirler muhtemelen daha zor olurdu. Akademi kitaplar ve hedeflerin buluştuğu bir nokta ama şiirler bence ruhlara hitap eden şeyler. O yüzden “ruha mı hitap daha zor, jürilere mi?” desen, kesinlikle ruh derim.
Bugün seni izleyen 15-16 yaşında, “Ben de bir şeyler yapmak istiyorum ama nereden başlayacağımı bilmiyorum” diyen bir gence ne söylerdin?
En başından başla. Sen kimsin ve kim olmak istiyorsun, bunu genişçe düşünmesini isterdim. Ve kendine üç sene sonra açmak için bir zarf hazırlamasını söylerdim. Bunu kendimde uyguladım ve gerçekten büyük bir farkındalık kattı diyebilirim.
Yıllar sonra insanlar Ege Orakçı ismini duyduklarında senin hakkında hangi cümleyi kurmalarını istersin?
“Her şey zekâ, şans ya da yetenek değilmiş; olay meğerse ilgiymiş” denirse inanılmaz mutlu olurdum. Bence insan bir şeyi elinden gelenin fazlasıyla istiyorsa yetenek, şans ve diğer her faktör günün sonunda değersiz oluyor.
Son olarak biraz hayal kuralım: 50 yaşındaki Ege, bugünkü 20 yaşındaki Ege’nin karşısına otursa ona ilk olarak ne söylerdi?
Kesin “Mutlu muyum?” diye merak ediyorsundur der, gülerdi ve devamında da “Yarını düşünme, bugünü mutlu geçir” derdi bence.
