80’li yılların caddelerinde bugünün lüks ve modern araçlarının aksine Murat 124, Anadol ve Anadol STC-16 gibi yerli otomobiller hakimiyet sürüyordu. Toplu taşımada ise efsanevi sarı-siyah troleybüsler ve dönemin körüklü otobüsleri başroldeydi. Taksim Meydanı, İstiklal Caddesi ya da Kadıköy Rıhtımı gibi bugün adım atacak yer bulunamayan noktalar, araç trafiğine açık olmasına rağmen oldukça tenha görünüyordu. Şehrin kornaları bile günümüzdeki kadar yıpratıcı bir gürültü oluşturmuyordu.
O yıllarda İstanbul’da yaşam, mahalle kavramı etrafında şekilleniyordu. Bakkallar, mahalle terzileri ve çay bahçeleri toplumsal hayatın merkezindeydi. Yaz aylarında Caddebostan, Suadiye ve Florya sahillerinde denize girilebiliyor, aileler hafta sonlarını parklarda piknik yaparak geçiriyordu. Televizyonun tek kanallı ya da yeni yeni çok kanallı döneme geçtiği bu yıllarda, akşamları evlerde veya mahalle kahvelerinde bir araya gelmek en büyük sosyalleşme aracıydı.
80’li yılların İstanbul’u, kentin hızlı değişimine tanıklık eden ama geçmişin zarafetini de henüz kaybetmemiş unutulmaz bir dönem olarak hafızalardaki yerini koruyor.
