SÖZÜN ÖNÜ

  100. sayı sonrası, tanımlamakta zorlandığım bir ruh ile yazıyorum. Tüm insancıl duygularımız tavan yaptı çünkü. Geldi geliyor, çıktı çıkıyor derken; sonunda dergiyi raflarda görmek, sanırım olayın içinde yaşayan bizlerin dile getirebileceği şeyler değil.                 Nasıl derim, tarih yazdık? Nasıl derim, tarihe tanıklık ettik?                 Bunları, 300. sayıyı çıkaracak olan kuşaklar söylesin. Bizlerin emeklerine bakıp bakıp, buğulu gözlerle anlatsınlar bizi.                  Türkiye Cumhuriyeti gibi İzler Dergisi de ilelebet payidar kalsın, bizler huzur içinde uyuyalım.***                  Hepimizin yuvası Yeşilgiresun Gazetesi ve Öğütçü Ailesi'ne şükran ve minnet duygularımın en büyüğünü yolluyorum. Onların maddi manevi özverileri olmasa, bugünlere gelemezdik.                  Yaşamda kalanlarıyla, bizi bırakıp sonsuzluğa gidenleriyle tüm yazar kadromuzun önlerinde saygıyla eğiliyorum. Adanmışlık, ancak bu kadar olur. Değil yurdumuz, dünyanın dört bir yanından İzler'e yazı göndermek, hiçbir zaman ödenemeyecek bir gönül borcu gerektirir.                   Düzeltmenimiz Yaşar Çakır. Grafikerimiz Gökalp Kabacaoğlu. Baskının başında dimdik duran Ömer Mumcuoglu… Bunlar müthiş adamlar. Bunlar derviş yürekli, bunlar evliya ruhlu adamlar. Tuttukları altın olsun.                   Dergiyi okurlara ulaştıranlar peki? Aras Kargo, Turkuvaz Medya Dağıtım, perakende satış noktalarımız olan büfeler? Hepsiyle öyle iç içe geçmiş bir aile olduk ki, en yakın akrabamız kadarlar.                   Bunca güzel insanın en tepesinde Allah'ın bir lütfu olarak duran bense… Önemli değilim… Boşverin lütfen… Seve isteye sürdüreceğim son soluğuma değin; Yalınım, yok planım / Salt gülmektir yalanım / Ün, anıt elin olsun / Ben, falanım filanım…***               Ve kıymetli okurlarımız.               Aranızda; Giresun'da yaşayıp bire bir tanıdığımız dostlar olduğu gibi, il ve yurtdışında bulunan hemşerilerimiz de var. Kalbimizin en güzel yerinde dururlar… Ya, ömürlerince Giresun'a gelmemişler? Bizi bağlayan salt edebiyat aşkı mıdır?               Sahip çıkıp yaşattığınız tüm güzellikler için teşekkür ediyorum.***              Değerli dostlarım,               100. sayı demek, bir doyum noktası, bir gevşeme olasılığı, bir motivasyon kaygısı da demek idi… Şükür, olmadı öyle birşey. Tüm ekip, aynı şevkle işbaşı yaptı.             Bakın elinizde tuttuğunuz dergi, yalnızca 101. sayı değildir. Bence iki dakikacık da olsa boyunlarınızda tutuverin.             Onur madalyasıdır.              En derinden aşk ile.