FINDIKTA YİNE ÜRETİCİ KAYBETTİ!

Her yıl aynı senaryo…Aylar öncesinden umutla beklenen fındık taban fiyatı açıklanıyor, ardından Karadeniz'de milyonlarca üreticinin yüzü düşüyor. Bu yıl da değişen hiçbir şey olmadı. Tarım ve Orman Bakanlığı'nın Giresun kalite fındık için açıkladığı 255 liralık alım fiyatı, üreticinin beklentilerini boşa çıkarmış, emeğini bir kez daha değersizleştirmiştir.Sorulması gereken soru şudur: Dünyanın fındığını üreten Türkiye'de neden sadece üretici kazanamıyor?Bahçeye girmeyen, çamura basmayan, bir yıl boyunca budama yapmayan, gübre atmayan, ilaç kullanmayan, hasatta ter dökmeyen kesimler para kazanırken; toprağa alın terini akıtan üretici yine kaderine terk edilmiştir.Bugün açıklanan fiyat, maliyetleri bile zor karşılayan bir rakamdır. Gübre fiyatları katlanmış, zirai ilaçlar el yakıyor, işçilik giderleri rekor seviyeye ulaşmış, nakliye maliyetleri her geçen gün artmış durumda. Buna rağmen üreticiye reva görülen fiyat, adeta "üret ama kazanma" anlayışının bir sonucudur.Daha da düşündürücü olan ise Türkiye'nin dünya fındık üretimindeki liderliğine rağmen fiyat belirleme konusunda hâlâ üreticinin değil, piyasanın güçlü aktörlerinin etkisinin hissedilmesidir. Fındıkta yıllardır değişmeyen tablo budur. Üretici risk alır, emek verir; kazancı ise başkaları paylaşır.Sık sık "çiftçimizin yanındayız" deniliyor. Eğer gerçekten öyleyse bunun en somut göstergesi açıklanan taban fiyat olmalıdır. Çiftçiyi korumayan bir fiyat politikası, iyi niyetli söylemlerle telafi edilemez.Karadeniz insanı sadaka istemiyor. Devletten lütuf beklemiyor. Sadece emeğinin karşılığını, alın terinin hakkını istiyor. Bu kadar basit ve bu kadar haklı bir talep neden her yıl görmezden geliniyor?Bugün açıklanan fiyatla üretici ne bahçesini yenileyebilir ne borçlarını kapatabilir ne de geleceğe güvenle bakabilir. Böyle devam ederse gençler üretimden uzaklaşacak, bahçeler bakımsız kalacak ve Türkiye'nin en önemli tarımsal ihraç ürünlerinden biri giderek güç kaybedecektir.Buradan Tarım ve Orman Bakanlığı'na açık çağrımızdır: Bu fiyat yeniden gözden geçirilmelidir. Üretim maliyetleri, enflasyon ve üreticinin refahı dikkate alınarak yeni bir fiyat düzenlemesi yapılmalıdır. Aksi halde bu karar, yalnızca bugünün değil, yarının üretimini de olumsuz etkileyecektir. Unutulmamalıdır ki; üreticinin kaybettiği bir ülkede tarım kazanamaz. Tarımın kaybettiği bir ülkede ise ekonomi de, ihracat da, kırsal kalkınma da sürdürülebilir olamaz. 255 liralık fiyat sadece bir rakam değildir; Karadeniz'de milyonlarca üreticinin umudunun ne kadar değer gördüğünün de göstergesidir. Ve ne yazık ki bu umut, bir kez daha hak ettiği karşılığı bulamamıştır.