Günah Müzesi

Güzel bir dünyada yaşamak istedim,Çirkinliğine dokunmadan.Bir çocuğun ağlayışı düştü akşamıma,sesini kıstım veduyulmayana huzur dedim.Uzakta bir şehir yanıyordu.Ben, ışıkları açık bıraktım evimde.Ne tuhaf,aynı gökyüzünün altındabirileri karanlık için yanarkenbirileri aydınlanmak için yakıyordu.Ellerim temizdi.Çünkü kanı suyla değil,mesafeyle yıkamayı öğrenmiştim.Bir imza attım;bir ömür eksildi.Bir karar verdim;bir kapı kapandı.Bir şey söylemedim;bir insan, kendi sesinden utandı.Oysa ben,hiçbirini işlemediğime inanarakyaşadım.Kolay olan kendine inanmaktı;zorsa başkasına.Zaman kartları tekrar kardı.Sonra bir müze kurdumDuvarlarına iyiliklerimi astım,altlarında açıklamalar…Bilmiyordum.Benim fikrim de değildi.Herkes böyle yapıyordu.Giriş ücreti yalan kadardı.Yüz ayrı çerçevedetek bir yüz.Gece, müzeye bir ayna getirdi.Baktım.İçinde bir suç yoktu.Yalnızca suçu mümkün kılano kusursuz insan vardı.