Sosyolojik açıdan atrofi; toplumsal kurumların, normların, kolektif hafızanın ve dayanışma pratiklerinin işlevsizleşmesi veya terk edilmesi sonucu körelmesini ifade eder.
Kavramın teorik altyapısı;
Émile Durkheim’in, kolektif bilincin ve toplumsal tutkalın zayıflaması, kurumların bireyi regüle etme yetisini kaybetmesi olarak tanımladığı “Anomi Teorisi”,
Robert Putnam’ın, dernekler, komşuluk ilişkileri ve sivil katılım ağları pratik edilmedikçe toplumun 'güven ve iş birliği kasları' atrofiye uğrar diye açıkladığı “Sosyal Sermaye Kaybı Teorisi”,
Jürgen Habermas’ın, kamusal tartışma ve müzakere zeminleri kullanılmadığında demokratik katılım refleksleri zayıflar diye ifade ettiği “Kamusal Alanın Çöküşü Teorisi” gibi kuramlara dayanmaktadır.
Bir diğer kavram olan Psikolojik açıdan antrofi ise; bireyin bilişsel, duygusal, davranışsal sosyal yeti ve yetkinliklerini kullanmaması/ kullanamaması, aşırı konfora bağımlılık göstermesi gibi sebeplerle kapasitesinin git gide zayıflaması, işlevselliğini yitirmesi ve körelmesidir. Elbette bu durum bir gecede gerçekleşmeyen, ancak çok sessiz ve sinsi ilerleyen bir süreçtir. Birey rahatlık alanına sığındıkça ve bu alanda kaldıkça zihinsel 'kasları' her geçen gün erir.
Maalesef günümüz modern toplumlarında yer alan teknolojik kolaylıklar, yapay zekanın (AI) kullanım yaygınlığının artması gibi durumlar konfor odaklı yaşama bizleri her geçen gün daha fazla itmekte ve bu durum artık kitlesel bir risk haline gelmektedir.
