Aralık 2024’te saptanan SN 2024afav adlı süpernova patlaması, bir milyar ışık yılı uzaklıkta devasa bir yıldızın çöküşüyle “magnetar” adı verilen ultra yoğun bir gök cismini doğurdu. Bu keşif, evrendeki en parlak patlamaların kaynağını ve Einstein’ın genel görelilik kuramının devasa kütleler üzerindeki etkisini somut verilerle kanıtladı.
500 BİN DÜNYA KÜTLESİ 20 KİLOMETREYE SIĞDI
Güneş’in 25 katı büyüklüğündeki bir yıldızın ölümüyle ortaya çıkan bu yeni nesne, yaklaşık 20 kilometrelik bir çapta 500 bin Dünya kütlesini barındırıyor. Maddenin bu aşırı yoğunluğu, magnetarın kendi ekseni etrafında saniyede 1.000 kereden fazla dönmesine ve çevresindeki uzayı fiziksel olarak sürüklemesine neden oluyor.
EINSTEIN’IN TEORİSİ İLK KEZ BU KADAR NET
Berkeley Üniversitesi’nden astronomların 200 gün boyunca takip ettiği patlamada, ışık şiddetindeki salınımlar magnetarın uzay-zamanı büktüğünü ortaya koydu. Gözlemlenen bu “sürüklenme” etkisi, genel görelilik kuramının bir süpernova kalıntısında ilk kez bu kadar net bir şekilde doğrulanmasını sağladı.
SÜPER PARLAK PATLAMALARIN SIRRI ÇÖZÜLDÜ
